زیرا هر چیز و هر کس را که دوست تر بداری، حتی اگر یک نخ سیگار یا زهرمار باشد از تو دریغ می کند.

پس من با همه وجودم خودم را زدم به مردن، تا روزگار دیگر کاری به کار من نداشته باشد این شعر تازه را هم ناگفته می گذارم ...تت روزگار بو نبرد، گفتم که ...کاری به کار عشق ندارم. قیصر امین پور

مـــي روي و پشت سرت آب نمـي ريـزم...وقتي هـــــــواي رفتــــــــن داري ، دريـــــا را هم به پـايت بريـزم ، بــــر نمــــي گــــردي ..!!

دلم

هنوز هم

لاي پنكه سقفي اتاقم مي چرخد

چون وقتي هواي رفتن كرد

یادش نبود

اینجا

همیشه

آسمان

بعد از سقف است

 بخشیدم تان. به خیالتان که با بذر تنفری که در وجودم کاشته بودید می توانستید تا ابد در خاطرم زنده بمانید؟ بخشیدم تان.
امشب "تنفر شما" مفهومی شد مستقل از من، سیال در فضا انگار. رها شده ام.
فردا صبح یک نفر کمتر اسم شما را به خاطر خواهد آورد. شب به خیر.

تولدم مبارککککککککککککککککککک!: دی

ساعتا رو به عقب برگردون...اگه فرصتی هنوزم مونده

بگو تو گذشته چی می بینی...که از آینده تو رو ترسونده

ساعتا رو به عقب برگردون...اون همه خاطره رو پیدا کن

پشت این همه شب تکراری...یه جهانِ تازه رو من وا کن

من هنوز زخمیِ خاطره ام...جز تو هیچکس رو دلم مرهم نیست

اسمتو صدا زدم وقتی که...حتی اسم خودمم یادم نیست

همه ی امیدمی این روزا...که نجاتم بدی از این زندون

تو فقط اگه بخوای می تونی...ساعتا رو به عقب برگردون

می شه زمین خورد و گریه نکرد...به دادم برس بهترین نارفیق

هنوزم به دستای تو قانعم...هنوزم عاشقم با یه زخم عمیق

تو این روزهای سیاه و کسل...دلم خیسه از حس بارون شدن

تو رو جون هر کی که بهِش مومنی...فقط امشبو حرف رفتن نزن

تو این روزهای سیاه و مریض...فقط یه کمی چای واسه من بریز

می دونم همیشه بدهکارتم...می دونی نمی شه فراموش کرد

من از بس که تو خوابتم،زخمی ام...نمی شه که کابوسمو گوش کرد

نمی شه که این وحشتو دوره کرد...نباشی،نمونی،نخندی،بری

یه عمری جنونو تحمل کنم...به دیوونگیم دل نبندی بری

تو سیگارو خاموش کن تا بگم...چطور می شه با گریه هم دود شد

چطور می شه با خنده هم زخم خورد...چطور می شه با عشق نابود شد

شبایی که می ترسم از فکرهام...همیشه هوا خیس و بارونیه

یه زن با جنونش به من یاد داد...که عاشق شدن،قبلِ ویرونیه

(رضا یزدانی)

اين روزها قاطي و بي برنامه و قرمز است! انگار ايستاده باشم درست وسط يك اتوبان كه حتي يك ماشين هم ازش رد نميشود!‌عوض اش من اين خط هاي سفيد وسط اتوبان را ميگيرم ميروم دنبال آن دستمال قرمزي كه معلوم نيست از كجا يك دفعه افتاده وسط آسمان و دارد با باد قل ميخورد و من را اين چنين مشتاقانه دنبال خود ميكشاند!
تا كجايش مهم نيست. بيچارگي اش مال وقتي است كه اتوبان تمام ميشود. خط كشي ها كم رنگ ميشوند و من ثابت ميمانم در حالي كه آن دستمال قرمز هنوز دارد آن بالا با باد ميرقصد و ميرود!

پ.ن: میگه یه آدم خودخواه هستی که دور خودش دیوار کشیده و کسی رو به محدوده اطرافش راه نمیده. میگه برات مهم نیست دنیای اطرافت چه شکلی هست و توش چه اتفاق هایی می افته. میگه خودسر و خود رای هستی... خیلی چیزهای دیگه هم میگه!
هستم؟
هستم!

شاید گاهی لازم باشد خودت را از این جمع های خصوصی بیرون بکشی و صاف فرودآیی بین جمعیتی که آزادی برایشتان به معنای انحرافات جنسی و علف و دود و پک های عمیق است! آدمهایی که قرار نیست جایی از دنیا را فتح کنند یا چیزی به آن بیفزایند یا به جایی برسند. آدمهایی که حتی دور خودشان هم نمیچرخند. ثابت و استوار ایستاده اند همان جایی که از اول بودند! درست مثل پا گذاشتن در کوچه ای بن بست و یک طرفه که فقط میشود رفت و ماند...