....

کی و کجا اصلاْ مهم نیست
اصل بودن و چگونگی شدن است

و خود را اندامی که روحت منم
و مرا سینه ای که دلم تویی

و خود را معبدی که راهبش منم
و مرا قلبی که عشقش تویی

و خود را شبی که مهتابش منم
و مرا قندی که شیرینی اش تویی

و خود را طفلی که پدرش منم
و مرا شمعی که پروانه اش تویی

و خود را انتظاری که موعودش منم
و مرا التهابی که آغوشش تویی

و خود را هراسی که پناهش منم
و مرا تنهایی که انیسش تویی

و ناگهان سرت را تکان می دهی و می گویی:
نه! هیچکدام
هیچکدام اینها نیست، چیز دیگری است
یک حادثه دیگری و خلقت دیگری
و داستان دیگری است

.... و خدا تازه آن را آفریده است.

                                           (دکتر شریعتی)

هیچوقت اولین دیدارم با او را فراموش نمی کنم. او در یک درمانگاه خیریه کار می کرد و من با اجبارمادرم جهت مشاوره به دفترش رفتم در حالیکه کوچکترین سابقه ذهنی از او نداشتم حتی شاید از او ندیده بدم می آمد چون فکر می کردم از آن زنهای چادری.....

اما او با تصور من کاملاْ متفاوت بود حجاب کاملی داشت اما نه از این چادری هایی که آنقدرآرایش کرده اند که آدم فکرهای بد راجع به ایشان بکند و آنقدر رو گیر که فقط نوک دماغش معلوم باشد (البته حجابش را خودتان در تلویزیون دیدید). مثل بقیه هم می خندید و حرف می زد و اصلا نگران این نبود که مبادا نا محرم صدایش را بشنود.

باید اعتراف کنم که در همان برخورد اول مرا جذب کرد. بعد ها به خانمان آمد و برایم با همان لهجه شیرین انگلیسی فارسی اش حرف زد و من فقط نگاهش کردم و اشک ریختم.

با بقیه فرق داشت همه می گفتند خواهرم حجابت... دخترم نمازت....

ولی اون می گفت اینها مهم نیست وقتی به خدا احساس نزدیکی نمی کنی اینها مقدمه است اینها وقتی خوب است که تو را به خدا نزدیک کند اینها واسطه است. لازم نیست حتماْ به حج بروی اگر همین جا دور خدا بگردی کافی است. مکه نماد است.

خانم آرین جدا از مسلمان بودنش یک یکتا پرست واقعی است. تمام زندگی او وقف خدا شده است. او همانطور که گفت خود را شکست گرچه خودش می گوید من نکردم خدا کرده است.

واعظان کین جلوه بر محراب و منبر می کنند

                                    چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس

                                      توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند

گوییا باور نمی دارند روز داوری

                                      کین همه قلب و دغل در کار داور می کنند

                                                                        "حافظ"

۱۵ سالم بود یادمه خیلی کم رو خجالتی بودم حتی تو مدرسه درست حسابی نمی تونستم جواب معلم ها رو بدم واسه همینم همیشه نمره هام تو درس های شفاهی پایین بود تا اینکه آخرش دل رو زدم به دریا و رفتم اسمم رو تو کلاس تاتر نوشتم اویل واقعا ضعیف بودم ام نمی خواستم کم بیارم باید موفق می شدم اونقدر جلو رفتم تا بعد دوسال تونستم بالاخره تونستم من به عنوان یکی از بهترین های اون کلاس انتخاب شدم

یادمه اون وقتا نمایش نامه نویسی رو هم از مربی مون یاد گرفتم نوشتن رو خیلی دوست داشتم و اونجا هم رفتم سراغ نوشتن

متنی که می نویسم بخشی از یکی از همون نمایشنامه هاست به نام "رنگین کمان رویا نیست"که خیلی دوسش دارم:

روزگاری بود که دنیا دست صلح را گرفته بود و با او عکس یادگاری می گرفت  روزگاری بود که آینه ها به انسان لبخند می زدند  زمانی بود که "هابیل" عشق را می کاشت و "قابیل" صلح را درو می کرد و زمانی بود که....

اما افسوس که این زمانها گذشت و کبوتر سفید آرزوهامان در قفس های آهنی حبس شد آیینه ها شکستند و زمانی آمد که جنگ و جدال در میان فرزندان آدم رواج یافت و دنیای زیبای ما به سیاهچالهای سیاه مبدل گشت آرزو در دلها حبس گردید و پاهایمان در باتلاق حرص فرو رفت...

زمانی آمد که گرگ سیاه دستهای لرزان مادر را که به التماس تکه نان بسوی او دراز شده بود گاز گرفت و حیوانهای زیبای اطراف کلبه مان را فراری داد...

زمانی آمد که تیره روزی بر ما تکیه کرد و راست ایستاد و زمانی آمد که هیچ چشمی نگاه سبزی به ما نیانداخت. به ما که در جستجوی آب به خاک به همزادمان چنگ زدیم و زمین را می کاویدیم. زمین را چنگ می زدیم ام ای کاش همه نیروی سحرآمیز دستانمان را بکار می گرفتیم. ای کاش.... ای کاش...

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم.....                      

                                     همان يک لحظهٔ اوّل٬

که اوّل ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان،

                            جهان را با همه زيبايي و زشتي،

                                                       به روي يکديگر ويرانه مي کردم

                              **********************

عجب صبري خدا دارد

                 اگر من جاي او بودم...

که در همسايه ي صدها گرسنه ، چند بزمي گرم عيش و نوش مي ديدم ،

                            نخستين نعره ي مستانه را خاموش آن دم،

                             بر لب پيمانه مي کردم...

               ******************************************

عجب صبري خدا دارد

                 اگر من جاي او بودم ...

که مي ديدم يکي عريان و لرزان، ديگري پوشيده از صد جامه ي رنگين،

زمين و آسمان را

                     واژگون مستانه مي کردم

عجب صبري خدا دارد

                         اگر من جاي او بودم...

نه طاعت مي پذيرفتم،

نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز کرده ،

                            پاره پاره در کف زاهد نمايان ،

                 سبحهٔ صد دانه مي کردم......!

                           **************************

عجب صبري خدا دارد

                         اگر من جاي او بودم ...

                      براي  خاطر تنها يکي مجنون صحرا گرد بي سامان ،

هزاران ليلي ناز آفرين را کو به کو ،

                         آواره و ديوانه مي کردم ....

عجب صبري خدا دارد

                         اگر من جاي او بود...

                          بگرد شمع سوزان دل عشّاق سر گردان ،

سراپاي وجود بي وفا معشوق را ،

                                  پروانه مي کردم

                         *************************

عجب صبري خدا دارد

                 اگر من جاي او بودم ...

                     به عرش کبريايي ، با همه صبر خدايي ،

تا که مي ديدم عزيز نابه جايي ، ناز بر يک ناروا کرده    خواري مي فروشد...

                        گردش اين چرخ را،

                                          وارونه ، بي صبرانه مي کردم...

عجب صبري خدا دارد !

                 اگر من جاي او بود ...

که مي ديدم مشوّش عارف و عامي ، ز  فرق فتنهٔ اين علم عالم سوز مردم کش ،

              به جز انديشهٔ عشق و وفا ، معدوم هر فکري ،

                 در اين دنياي پر افسانه مي کردم....

                          *************************

عجب صبري خدا دارد

                          چرا من جاي او باشم ،

همان بهتر که او خود جاي خود بنشسته و ،

                     تاب تماشاي تمام زشتکاريهاي اين مخلوق را دارد

             وگرنه من بجاي او چو بودم ،

                                    يک نفس کيْ عادلانه سازشي ،

                      با جاهل و فرزانه مي کردم!؟

عجب صبري خدا دارد

            عجب صبري خدا دارد

                                                                                                                 معینی

چند هفته اي است، که تو را فقط در خوابهايم مي بينم و فقط در روياهايم با تو حرف مي زنم. لبخند کمرنگ تو را فراموش کرده ام. هميشه از مادر سراغ تو را مي گيرم و هر شب در حاليکه نگاهم به پنجره است به خواب مي روم، اما تو نمي آيي. هر شب موقع خواب به بالشم مي گويم وقتي تو آمدي مرا بيدار کند، اما وقتي بيدار مي شوم تو زودتر با نسيم رفته اي!

آيا با من قهر کرده اي؟ يا اينکه ديگر مرا دوست نداري؟! مي داني؟! چند روز است که مي خواهم به تو بگويم که نوشتن آب را ياد گرفته ام، و مي خواهم نقاشي هاي تازه ام را که عکس تمام آرزوهايم را در آن کشيده ام به تو نشان دهم. اما، وقتي تو نيستي کلمه ها به چه درد مي خورند و دوستي با مداد رنگي ها چه فايده اي دارد؟؟

مادر مي گويد:" چون تو با اتوبوس مي آيي دير مي رسي و اگر دير نيايي ديگر چرخ زندگي نمي چرخد." به مادر مي گويم:" چرا مرد همسايه هيچگاه اتوبوس سوار نمي شود؟ ؟" مادر روي بر مي گرداند  و من قطره درخشان اشک را در چشم هايش پيدا مي کنم.

مي داني دوست دارم چرخي بشوم و در زير زندگي قرار گيرم و تا آخر عمر تند تند بچرخم، تا تو باز هم نقاشي هايم را ببيني و باز هم رو به رويم بنشيني و به من لبخند بزني.

اما امشب را تا هر وقت که تو بيايي بالاي پشت بام بادبادک هوا خواهم کرد تا وقتي که تو آمدي به آغوشت بياويزم و آن لبخند زيبا را در چهره ات پيدا کنم.

هميشه از سکوت بدم مي آمد

حالا تو داري سکوت مي کني؟ و تا کي اين سکوت مي خواهد ادامه پيدا کند، فقط خدا مي داند و تو...

تا کي مي خواهي با نگات، با چشمهات و با دست هات حرف بزني؟

تا کي بايد، نگاه هاي خيره ات را که با من حرف مي زند تماشا کنم و منتظر بمانم؟

تا کي فقط با لبخند با من حرف مي زني و من بايد با لبخند حرفهاي نگفته ات را تأييد کنم؟

نمي توانم با تو حرف بزنم

با تويي فقط با سکوت حرف مي زني

مي ترسم چيزي بگويم..

مي ترسم از زماني که من آغاز کنم و تو بگويي:" ببخشيد سوء تفاهم شد، منظورم اين نبود...!!!"

....

من به بودنش نيازمند شدم

 وقتي که ديگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم

 وقتي که ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

وقتي که او تمام کرد

من شروع کردم

 وقتي او تمام شد

من آغاز شدم

.... و چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگي کردن است

مثل تنها مردن....

                       "دکتر شریعتی"

هر روز با اميد ستاره شدن، روز را به شب مي رساند و در شب خواب ستاره شدن را مي ديد و فردا صبح به اميد آن که امروز شانس با او يا خواهد شد از خواب بلند مي شد و به هر کجا که مي شناخت سر مي زد.

تا اينکه بالاخره بخت با او يار شد و در فيلمي چند ثانيه نقش يک جنازه را بازي کرد. در پوست خود نمي گنجيد و سر از پا نمي شناخت چون اولين قدم را براي ستاره شدن برداشته بود.

دوم اينکه هميشه دوست داشتم که يه وبلاگ داشته باشم و حرفام رو توي اون بنويسم، اما هميشه تنبلي کردم، نميدونم چرا... ولي خب حالا مي خوام شروع کنم ديگه؟ کمکم مي کني؟؟؟

سوم نميدونم موضوع وبلاگم چي بايد باشه؟ خيلي راجع بهش فکر کردم، شايد اصلاً دليل اصلي که تا حالا ويلاگ نداشتم همين بوده که نميدونستم راجع به چي بايد باشه؟ اصلا مگه حتماً بايد موضوع خاصي داشته باشه؟ دوست دارم راجع به همه دغدغه هاي فکريم بنويسم، فقط بنويسم بدون فکر، بدون موضوع:
راجع به سياست، هنر، اجتماع، ادبيات، معماري و....

چهارم مي خوام کمکم کني، دوست دارم اينجا باهات حرف بزنم، در دل کنم، باهات دوست باشم، راهنماييم کني و....، حاضري پس بزن قدش