در این آخرین گامهای چرخ گردون
در این واپسین نفسهای آتشین فصل سرد،
بار زخمهای روزگار بر تنم سنگینی می کند.
امانم را نمی دانم با خود به کدام ناکجا آباد برده؟
چرایش کشنده ترین زخم است.
صداقتم را در مسلخ تزویر سلاخی می کنند.

نمی دانم،
کجای این معبد تیره،
بسازم حجلۀ نیاز خود را،
چه باید کرد؟
کجا باید شد....

فقط گاهی می دانم،
تک درخت آوارۀ این بیابان تشنه منم.
تک قربانی این حماسۀ بی قهرمان منم.

شنیدن صدای فریاد را،
حتی ارباب کربلا دریغ کرد از این تشنه لب ...

تنها یار من هدهدی بود که،
فصل سرما بال به سوی گرما گشود،
و من تنها،
آواره،
بی کس،
خسته
و زخمی،
باز هم ستاره ای در آسمان قلبم ندارم.

و حالا دوباره آغاز می کنم این کهنه سال نو نوار را ...
الهی! حول حالنا الی احسن الحال .... 

گریه می کنم و چادر مامانم رو می کشم، امّا نمیشه...گریه می کنم... باز هم ... باز هم... امّا نمیشه.

گریه می کنم و عصبانی می شم و آب نباتم و می ندازم تو کوچه ... باز هم نمیشه ...حالا وقتی آب نباتم و پرت کردم تو کوچه دیگه چرا باید بهش فکر کنم؟؟؟

حالا ...

هیچکسی حواسش نیست ... من ... لاک پشتی هستم که چرخیدم و معلق روی لاکم افتادم و دست و پا می زنم. هیچکس ... حتی خدا هم حواسش به من نیست منو برگردونه ....

پ.ن: به بهانۀ سالمرگ یکی از بزرگمردان تاریخ ایران "دکتر محمد مصدق" :  

گر بدینسان زیست باید پاک
من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود، چون کوه
یادگاری جاودانه، بر تراز بی بقای خاک  

                                                       "احمد شاملو"