سادگی مرا ببخش، که خویش را تو خوانده ام
برای برگشتن تو به انتظار مانده ام

سادگی مرا ببخش، که دلخوش از تو بوده ام
تو را به انگشتر شعر مثل نگین نشانده ام

به من نخند و گریه کن، چرا که جز نیاز تو
هر چه نیاز بود و هست، از در خانه رانده ام

اگر به کوتاهی خواب، خواب مرا سایه شدی
به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

گلوی فریاد مرا، سکوت دعوت تو بود
ولی من این سکوت را، به قصه ها رسانده ام

دوباره از صداقتم، دامی برای من نساز
از ابتدا دست تو را در این قمار خوانده ام

گناه از تو بود و من نیازمند بخششم
چرا که من در ابتدا، تو را ز خود نرانده ام

گناه کار هر که بود، کیفر آن مال من است
به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

پ.ن ۱: فکر نمی کنم نیازی به ذکر منبع داشته باشه!!!

پ.ن۲: تو مسیری میریم که راه را نمشناسیم ! در بین راه متوجه میشیم که راه اشتباه است ! سه  گزینه داریم : 1-  بر میگردم و مسیر را از جایی که مطمئنم درست است ادامه میدم . 2- به راهمون ادامه میدهیم ، تا ببینیم که راه به کجا ختم میشه 3- به بیراهه میزنی شاید به مسیر دیگری برسی ...
 بعضی وقتها تو موقعیتی قرار میگیریم و کاری را انجام میدیم  ! بعدش فکر میکنیم که  کارمون « اشتباه » بوده  ، واسه جبرانش دست به کاری میزنیم که مطمئنا « غلط » است ! ( منبع: http://blog.choghondar.com/ و منم کاملا باهاش موافقم!)

ـ آن کیست که از اراده نیرومند تر است؟
ـ مرگ

ـ آن کیست که از عشق نیرومند تر است؟
ـ مرگ

ـ آن کیست که از زندگی نیرومند تر است؟
ـ مرگ

ـ آن کیست که از مرگ نیرومند تر است؟
ـ روشن است، من

کلاغ عبور کن...!!!

پ.ن۲: راستی اونقدر تشنمه، که می خوام تا ته چاه سقوط کنم. کمکم می کنی؟؟!

تمام هستی ام را برگی کن!
بر درختی بیاویز!
خودت باد شو!
بر من بوز!
خدا که شدی و از من گذر کردی ....
خیالم راحت می شود
جای پای تو، مرا
و همۀ هستی مرا
تقدیس می کند!