انگشتانم را نشانش می دهم:

ببین٬این جیگرته!اینم عشقته!اینم مامانته!اینم باباته!اینم...اینم...اینم...اینم منم!

و انگشت هفتمم را نشانش می دهم.سرم را کج می کنم و مثل بچه های لوس می گویم:ببین من کجام!چقدر دورم ازت!

می خندد:نخیر!بدجنس!تو اینجایی. و با خودنویسی که با آن نوشته های عجیبش را می نویسد -همان نوشته هایی که من نمی فهمم- می زند بین انگشت کوچک و انگشت حلقه ام.

به فضای خالی میان انگشتانم نگاه می کنم.خنده ام می گیرد.می فهمم در زندگی اش وجود خارجی ندارم.به کار نمی آیم٬می فهمم در زندگی او من فقط یک فضای خالی بی معنی هستم

چمدان ام را بسته ام
تمام تكه هايم را جا ميدهم
يورش هاي ناگهاني افكارم را جا نميدهم
از درز چمدان بيرون ميزند
باز هم لحظه رفتن همه چيز را خراب ميكند!

جا نشدند
نه كتابهايم
نه نوشته هاي پاره پاره ام
نه ماتيك ام !
هيچ كدام جا نشدند

حتي كوهپيمايي هاي جمعه هاي دل انگيز
زير آفتاب از مبدا گريخته
جا نشدند

هر آنچه ماندن ام را توجيه ميكند
جا نشد!

ولي
تمام چيزهايي كه ديگر به من تعلق ندارند جا شدند
مثل تو!

دیشب وقتی رانندگی می کردم یک حس عجیبی داشتم ، دوست نداشتم ترمز کنم ، برام مهم نبود ، یا تصادف می کردم یا رد می شدم!

چند بار اول رد شدم ، و بار بعدی تصادف کردم ! قبل از اینکه مرد بخواد عکس العملی نشون بده از ماشین پیاده شدم ، خیلی رک بهش گفتم که آقا اصلاً حالم خوب نیست،  میشه خواهش کنم این 50 هزار تومن بگیری و همه چی تموم بشه ! قبول کرد و رفت !

به خانه که رسیدم هیچ کاری نمی تونستم بکنم ! حتی مانتو و روسری ام را در نیاوردم، باز رفتم سراغ ... بازم آروم نشدم ، رفتم سراغ تلفن و به ندا زنگ زدم ، حرفاش آرومم نکرد!‌ شبیه همون حرفهائی بود که خودم به دوستام می زدم تا آرومشون کنم ، تلفن رو قطع کردم.

حالا نوبت به خدا بود ، سعی کردم باهاش حرف بزنم ، ولی نتونستم . وقتی می دونی جز سکوت در و دیوار چیزی عایدت نمیشه چه حرفی بزنی ! حرف بزنی که خودت بشنوی !

دوباره رفتم سراغ موبایلم ، خواستم به .... که غرورم اجازه نداد ... گذشت اون زمانی که حرفاش آروم کننده بود ولی الان که فکر می کنم شاید منشاء اصلی این حال ....

حالا دیگه حالم خیلی خیلی بدتره ، ای کاش یه ذره به همدیگه فکر می کردیم، حالم بهم میخوره از خودخواهی آدما ،آدمائی که فکر میکنند خوب بودن به پول دادن به گداها و نیازمنداس ،فکر می کنند خوب بودن به نماز خوندن و ماه محرم و مشروب نخوردنه ،آدمائی که فکرمیکنند خوب بودن به دزدی نکردن و از خونه مردم بالا نرفته ، آدمایی فکر می کنن هیچ آزار روحی و جسمی برای کسی ندارن ولی ...

خوب بودن رو خیلی سخت گرفتن ، ولی خوب بودن به  راحتی آب خوردنه  ، خیلی خیلی راحت تر از این حرفاس ،  اگه یه کم انسان بودن رو یاد گرفته باشی !

خوب بودن تو رفتار ما آدماس ، اگه تونستی همان طوری که دوست داری باهات رفتار کنند با دیگران رفتار کنی اونوقت می تونی بگی که آدم خوبی هستی ! مطمئن باش اینطوری یه راست می ری به بهشت !

حیف که دیگه این حرفا پشیزی اهمیت نداره ، وقتی که تو اجتماع غرق می شی تازه می بینی عجب لجنزاری هست و خیلی ها خبر ندارن ! یا حداقل خودشون رو به بی خبری می زنند!

گاهی اوقات احساس می کنم  دو تا آدم هستم ، تو یک فضای بزرگ که وسطش یه چاهه ، خود اولم بیرون چاه کارهای روزانه رو می کنه ، میره سرکار ، ورزش می کنه ، تفریح می کنه ، کتاب می خونه ، با دوستاش مهربونه ، خانواده اش رو دوست داره و خود دیگرم یه دختریه توی یه چاه که خودش رو به در و دیوار چاه می زنه ، جیغ و فریاد می زنه ، گریه می کنه ، لباسای پاره تنشه ، و هروقت به سنگ یا چوبی دست میندازه که بالا بیاد ، یا سنگه می خوره تو صورتش یا چوبه میشکنه ....

پ.ن1: فكر كنم الان كسي رو دوست دارم، اما ديگه فرصتي براي دوست داشتن دوباره نمانده است. اين بايد يك فكر باقي بماند. اين نيز بگذرد.

پ.ن2: تو همه دنیا شاید فقط یه دونه شازده کوچیک هست که الان دلش گرفته و داره گریه می کنه.
شازده هه می خواد سر به تنش نباشه. داره دنبال یه مار می گرده . کسی سراغ نداره؟

***سفر ماسوله عالی بود، دوز روز فوق العاده از زندگيم

- رابين! اگه ماريان رو مجبور به ازدواج با اولين احمقي كه سر راهش سبز ميشه كنن٬تو چي كار مي كني؟

-متاسف مي شم!

-اگه بهت بگن به خاطر تو مي خواد خودكشي كنه چي مي گي؟

-مي گم متاسفم!

-رابين عزيزم من ميرم بميرم!

-قبلش اين دستمال ها رو بده به سيندرلا!

صدايش را از دور مي شنوم:راستي!متاسفم!

Tinderbox طنين انداخته! صداي بلز تارا هم تمامي ندارد. روزهاي كودكي ما به گيس و گيس كشي و خمير بازي مي گذشت و حالا هر شب بايد تمرينهاي شعر five little monkey بشود لالايي من!
دلم تنگ مشود براي تمام سرخوشي هاي 5 سالگي. وقتي همه دنيا توي جيبم جا نمي شد و دنبال قاصدكها تا آخر خيابان كه مي دويدم ترس گم شدن هميشگي در خانه مان تمام دنياي لبخندهاي قرمز را تاريك مي كرد!

آخرش هم دست بابا بود كه حلقه مي شد دورمن.
آن پناهگاه امن را با هيچ چيز دنيا نمي شد عوض كرد!

حالا اين طرف خيابان كه ايستاده ام،‌ نه دستان بابا تسكين دهنده هست و نه خانه گم مي شود! قاصدك ها هم مي رقصند و بي خيال تر من كودكي هايم را مي رقصانند!
كافي ست دستهايم را كنار هم بگذارم تا همه دنيا تويش جا شود و مچاله اش كنم بگذارمش كنار رژ لب صورتي،‌ته جيبم!

بنویس قلمم...

 هیچ نداشتم و بی هیچ رهسپار نهایت شدم!

 بنویس سفرم کوتاه بود اما هر روزش با خدا بود....

 قلمم گریه نکن... بنویس.... بنویس

 .اینجا هیچکس تو را سرزنش نخواهد کرد...

 بنویس همدمم! بنویس تنها آمدیم و تنها رهسپار میشویم

 بنویس گله ای نداریم بنویس

 عشق عطش نیست.... بنویس فرداها زیباست...میدانم!

 بنویس ما مسافریم و جاده بر قدم های مسافران بوسه میزند.

 بنویس که روزی خواهد آمد.........

مي روم تا بدانم
تنها چيزي كه از آن من است
جاي خالي پاهايي ست
كه ازمن
تا ابديت بي انتهاي تو كشيده شده!

مي روم تا بدانم
تنها چيزي كه از آن توست
انتظار هاي بي پايان من است
براي دستاويزي نگاهم
به پلكهاي هميشه خسته ات!