باز هم شب، بازهم اين همدم ديرينه من مرا تنها رها نكرد. باز دوباره شب. باز دوباره سكوت. سكوت كه نه، شب پر از زمزمه است. و سياليت مرموز شب چه آسان صداي مارا به گوش هم مي رساند. مي شنوم. خوب مي شنوم صداي آن مسافر در راه مانده اي كه ناله مي كند و صداي پرستويي كه در حسرت آسمان آرام مي گريد. همه را مي شنوم. من تمامي زمزمه هاي شب را مي شنوم. من آسمان را مي بينم كه چگونه شب هنگام به سمت زمين مي خزد، و چه آرام مي آيد مبادا كه خواب سنگين زمينيان را بيازارد.

اين آسمان از آن من است. از آن توست. ملكوت خدا از آن زمينيان است. از آن اين اسطوره هاي پوچ شكستني.

اين شب است. همدم هميشگي من. محرم اشكهايم و نداي آسماني ملكوت. اين شب است. لبريز از حسرت و تمناست. حسرت ديدن چشمهايت...
من زلال نگاه تو را باور دارم. به آفتاب قسم خواهمت شناخت گرچه آن  روز زمين همه غرق خاكستر شده باشد.

اين شب است. يگانه فرصت ”ما” شدن. يك ”ما” ي كوچك تنها. براي يك لحظه ، براي يك نفس كه آرزو مي كنم هيچگاه فرو نرود. خواهي ديد كه صميميت اين”ما”چگونه فضا را لبريز خواهد كرد.

بيا در اين سكوت شب باهم سفر كنيم. دست در دست هم. سفري از هيچ به همه چيز. از نبودن به بودن. از خاك تا خورشيد. سوختن. تطهير. تولد،ققنوس...
اگر تا طلوع سپيده بيدار بماني، خواهي ديد چگونه هر روز صبح ققنوسي خود را به آتش مي كشد، تا من ببينم. تا تو ببيني. تا ما همه ببينيم قيمت گزاف روشنايي را.
چشمها را ببند. با من بيا. تا سحر . تا نور. تا سپيده اي ديگر . تا تولدي ديگر با من باش. با من بمان...

براي اينكه دوستت دارم
مي تواني بروي
براي اينكه دوستت دارم
سكوت مي كنم
براي اينكه دوستت دارم
چشم مي بندم بر دروغ
براي اينكه دوستت دارم
نگه مي دارم زيبايي ها را
براي اينكه دوستت دارم
تو آزادي ...

جامم را که به جامت می­زنم،

برق شادی می­جهد؛

از شیار ما بین لحظه هایم،

نهر شادی می گذرد؛

تصویر داخل آینه،

به من لبخند می زند؛

وقتی که با تو ام

همه می گویند همه چیز خوب است، خوب، خوب،خوب
اما هميشه وقتي همه چيز خوب است، من نگرانم، مضطربم ...
مي ترسم ...
... مي ترسم از آن روزي كه مي روي، مي روي، مي روي
و من فقط نگاه مي كنم، نگاه، نگاه، نگاه
و تو هميشه منظره من خواهي ماند، در سينه چشم انداز من، و هيچ وقت نه در كنار چشم هاي من ...
هيچ وقت، هيچ وقت، هيچ وقت ....