خدا همين بغل نشسته است. اين روزها نزديك تر از قبل به نظر ميرسد. شايد اگر شيشه را وقت عيد از اين همه غبار شسته بوديم ميشد صورتش را به وضوح ديد. ميدانم غمگين است. من هم بودم ديگر به اين همه آفريده نميباليدم!‌
آن هم اين آفرينشي كه بوي لاشه اش همه دنيا را برداشته!
شايد وقتش رسيده به يك فنجان چاي دعوت اش كنم. با هم گپ بزنيم و بفهميم كجاي كارش لنگ بوده كه حالا ما لنگ لنگان سقوط ميكنيم تا هميشه!

دلم اين روزها چيزهاي خنده دار ميخواهد! ديروز لا به لاي كوچه باغي هاي خنك ، وقتي ريحانه سرش را گرفته بود بالا و ميخواست تكه هاي آبي رنگ و رو رفته آسمان را از بين شاخه هاي پاييز زده پيدا كند، گفتم دلم هوس بوي كيف مدرسه ام را كرده!
وقتي هميشه بوي ساندويچ و ميوه ميداد. بويي كه قاطي ميشد با بوي كاغذهاي كتاب و پاك كن هاي ميوه اي!‌قاطي ميشد با بوي مداد و خط هاي آبي دفتر. قاطي ميشد با هر چيزي كه آن جا بود و آخرش در كيف را كه باز ميكردي دلهره مشقهاي فردا يك جا سرازير ميشد ته دلت!
دلم عجيب هوس اين بو را دارد!

خط كشي ها تمامي ندارد
از اين سر خيابان تا ته آن پيچ عاشق!
من اين وسط ايستاده ام ،‌ مقصدم را ميگويم
و هيچ تنابنده اي مقصد مرا آن طور كه تو ميشناسي،‌نميشناسد
همه شانه بالا مي اندازند
نگاهي ميكنند و ميگذرند!
و من اينجا تا عبور دوباره تو منتظر ميمانم
ميداني نگراني ام از چيست؟
اينكه تو هم، مقصدت را عوض كرده باشي!

تا به حال زني در ساحل ديده اي
كه سوسوهاي رو به مرگ نور را
در مشت بسته اش بگيرد
و تمام توانش را در نگاهي خلاصه كند؟
من آن زنم!
مشتم را وا كرده ام
تا تمام نوري كه از لحظه هايم گرفته ام
يك جا
پيشكش كنم!
به تمام نگاه هاي نا تمام ات!

وقتي جهان در كرشمه نگاهي زاده شود، من ميمانم با تمام قصه هاي نيمه تمام ام كه ته اين دفترچه هاي رنگي پر از خط خوردگي ست! نگاه و كرشمه همانهاست كه بود. دفترچه ها و خط خوردگي ها نيز
ولي جهان من همان جهان نيست!
براي رستاخيزش چيزي بيشتر از نگاه لازم است!