ديشب ساعت نه

همه دلواپسي هايم را دم در خانه گذاشتم

و رفتگر بي آنكه پول ماهيانه اش را از من بگيرد همه را برد

يادم باشد كت و شلواري هم قد مهرباني هايش برايش پيدا كنم

يادم باشد ...

از آینه ام بپرس
از شانه ام
از بالشم
و از آن چراغ خواب غمگین بپرس
که شب و روز چند بار
مهرت دلم را می فشارد
و شيرابه عشق سرخت
گناهم را رنگ آمیزی ميكند!
و چند بار
جمله "عشقم دوستت دارم"
بی صدا لب هایم را تکان می دهد؟

حال من بد است!
تو قصه ميگويي! از يكي بود يكي نبودش تا ته همه كلاغهايي كه به خانه نرسيدند!
من بدتر ميشوم. تب ميكنم. ميلرزم.
تو باز هم قصه ميگويي!
كاش باور ميكردي ديگر آن دختر بچه 12 ساله نيستم كه با قصه هاي آخر شب خوابهايش شكفته ميشد! حالا شب ها را بايد به واليوم بخشيد!

در تاريكي چشمانت را جستم

در تاريكي چشم هایت را یافتم

و شبم پر ستاره شد.

تو را صدا کردم

در تاريكترين شب ها دلم صدایت کرد

و تو با طنین صدایم به سوی من آمدی.

با دست هایت برای دست هایم آواز خواندی

برای چشم هایم با چشم هایت

برای لب هایم با لب هایت

با تنت برای تنم آواز خواندی.

من با چشم ها و لب هایت

انس گرفتم

با تنت انس گرفتم،

چیزی در من فروکش کرد

چیزی در من شكفت

من دوباره در گهواره کودکی خویش به خواب رفتم

و لبخند آن زمانیم را

بازیافتم.

در من شك لانه کرده بود.

دست های تو چون چشمه ای به سوی من جاری شد

و من تازه شدم من یقین کردم

یقین را چون عروسکی در آغوش گرفتم

و در گهواره سال های نخستین به خواب رفتم؛

در دامانت که گهواره روياهايم بود.

و لبخند آن زمانی، به لب هایم برگشت.



با تنت برای تنم لالايي گفتی.

چشم های تو با من بود

و من چشم هایم را بستم

چرا که دست های تو اطمینان بخش بود

بدی، تاريكي است

شب ها جنایتکارند

ای دلاویز من ای یقین! من با بدی قهرم

و ترا بسان روزی بزرگ آواز می خوانم.

صدایت می زنم گوش بده قلبم صدایت می زند.

شب گرداگردم حصار کشیده است

و من به تو نگاه می کنم،

از پنجره های دلم به ستاره هایت نگاه می کنم

چرا که هر ستاره آفتابی است

من آفتاب را باور دارم

من دریا را باور دارم

و چشم های تو سرچشمه دریاهاست

انسان سرچشمه دریاهاست

شاملو

دلم كشيد يك شال گردن بلند راه راه رنگي رنگي داشته باشم با يك كلاه پشمي. قيچي مامان را بردارم گيس هايم را بچينم و ته مانده تيز تيز موهايم را زير كلاه پشمي قايم كنم. آخر سر هم شالگردن را چند دور بپيچم دور گردنم تا طوري گرم شوم كه تا ته عمر هرچقدر درزير اين سرماي استخوان سوز نگاه ها بمانم خم به ابرويم نيايد!

پ.ن: روزی جدید را با تو آغازیدن

بی خبر از آن چه پیش می آید و

آن گونه که به آخر می رسد!

این روز را با تو زندگی کردن

آن چنان که گویی واپسین روز ماست،

تا عشق را نثار هم كنيم!

                                                                           مارگوت بيكل