تنهايي كليشه وار
تنها سهمي كه گم نميشود
كم نميشود
هرز نميرود!

شده ام موج سرگشته اي كه خودش را ميكوبد به هر چه مانده!
زخمي تر از اين نميشوم!
صخره ها هم ديگر آن صخره ها نيستند!
با هم طرح دوستي ريخته ايم
دل سپرده اند به آشفتگي هايم!
نميدانستم آدمي كه درد را ميفهمد
دوست داشتني تر جلوه ميكند!

بعضي وقتا گفتن يا نوشتن يه چيزايي مثل بوسيدن يه كسيه كه خوابيده اگه ببوسيش بيدار ميشه و خوابي كه ميبينه نصفه ميمونه اگه نه، لذت بوسيدنشو وقتي خوابه از دست دادي مثه كاري كه ميخواي انجام بدي ولي حيفت مياد يا ميترسي اونجوري كه ميخواي نباشه مثه مردن، ميخواي بميري ولي ميترسي اونطرف خدايي در كار نباشه مثه وايسادن لبه دنيا مي مونه مثه وقتايي كه زندگي به وضوح، به مرگ تكيه داده ... باید به ابر بیاموزیم تا از عطش گیاه نمیرد

حياط خانه شما از سطح زمين بالاست. خيلي بالا. اين قدر كه ميشود شهر رو ديد. حتي زير پا له كرد. شهر را با تمام موجودات ريز و درشت اش!‌ درخت گل يخ آن طرف غوغا ميكند. دليل اين همه عطر ناگهاني را نميفهمم. مثل اين ميماند كه من را ميفهمد. درخت را ميگويم!‌وقتي كاملا غرق شدم در خيالاتم ناگهاني سرك ميكشد به پستوهاي ذهنم!
سرم را تند تند تكان ميدهم تا عطرش را كه ديگر آزار دهنده شده دور سازم.
نگاه ميكنم. طيف آبي بالاي سرم را!‌از پررنگ تا كمرنگ...
تمام اين آسمان وحشيانه آزاد بودن مرا نميفهمد!
ديگر از تو چه توقعي دارم؟

اين صبح، اين نسيم، اين سفره مهيا شده سبز، اين من و تو

همه شاهدند

كه چگونه دست و دل با هم گره خوردند ... يكي شدند و يگانه

تو از آن سوي آمدي و او از سوي ما آمد. آمدي و آمديم

اول فقط يك دل بود، يك هواي نشستن و گفتن

يك بوي سرشار از خواستن، يك هنوز با هم بودن ساده

رفتيم و نشستيم و گفتيم و گريستيم

بعد يك صدا شديم، هم آواز و هم بغض و هم گريه

همنفس براي باز تا هميشه با هم بودن ...