امروز بازم خبر مرگ ... یه جوون دیگه ... سهراب ... کجا معلوم نیست؟؟ کی کسی نمیدونه؟؟ فردا نوبت کیه؟؟؟ من یا تو؟؟؟ یا یکی دیگه از دوستامون؟؟؟

همکار سابقم مجید سعیدی هم دستگیر شد ... یکی از بهترین عکاسان ایران که هیچکس در مورد عالی بودن عکساش شکی نداشت ... نیمه شب توی خونه به همراه تمامی وسایلش ... هدف چیه؟؟؟ شناسایی تمامی کسایی که تو این تظاهرات ها بودن  از روی عکسای مجید، البته گویا عکاس اعتماد ملی رو هم گرفتن ... خدایا مردم ما بهای چی رو دارن می دن؟؟!!

دیشب با یکی از دوستای نزدیکم که می دونستم تو بسیجه و باز هم داشت از رئیس جمهور محبوب!!! دفاع می کرد و گفت که تو مسجد سنگر واساده که از مسجد مقابل یه مشت منافق (این خس و خاشاک نمی گفت!!!) دفاع کنه!!! حالم بد شد!!! حس کردم این پسره کامران کریم زاده است و داره چرند می گه!!! هرچی از دهنم در اومد بهش گفتم  و گفتم که دیگه حاضر نیستم با کسی با این تفکرات دوستیم رو ادامه بدم ...

خدایا من دارم کجا می رم ...؟؟؟

پ.ن: برنده می داند به خاطر چه چیزی پیکار کند و بر سر چه چیزی توافق و سازش نماید اما بازنده آنجا که نباید سازش می کند و به خاطر چیزی که ارزش ندارد مبارزه می کند؛ می بینی من باختم چون روزها به خاطر تویی که ارزشش رو نداشتی مبارزه کردم ...و تو هیچوقت نخواستی بفهمی ...

می نشینی روبروی ناباوری دهان نیمه بازم!!!

با همان بلوز قهوه ای رنگ

که

من خیلی دوست دارمش

و خیلی به تو می آید!

سلام می کنی

بلند جواب می دهم

جوابم گم می شود

در

عربده خنده رهگذر ها!!!

می ترسم!

در خیابانی نشسته ام

که

به خدا تو آمدی چند لحظه پیش

با همان لباس ...

به خدا تو آمده بودی

عربده خنده به توان بینهایت می رسد!

من زیر سایه های خوش باوری آرمیده ام

و انگشتانم روی خاک

نقش افق را می کشند،

میعادگاه آسمان و دریا....

گاهی طفلی به شتاب می آید و کف کفش هایش نقش هایم را در هم میریزد

اما لبهایم

هیچگاه از گفتن آن جمله دو کلمه ای خسته نخواهند شد

و انگشتانم از نقش زدن و نوشتن

ذهن من بین خطوط، لابلای نقش ها

حک می شود

و عابران باز سرمی رسند

گاهی با حوصله تمام

تمام دست نوشته های ذهن مرا می خوانند

بعد

عاشقم میشوند

دست دراز می کنند

می خواهند همراهشان بروم

نه

نمی روم

نخواهم رفت

دست هایم را توی جیبم مخفی می کنم

(نمی آیم!

می گویم از میان تمام شما

من با آن کسی خواهم رفت

که هرگز برای آن که همراهش بروم دستی دراز نکرد

او که همیشه دنبالش دویدم

نمی دانم اگر بایستم

اگر نتوانم

دستی دراز می کند برای بردنم؟

می گویند نه!

و دست دراز می کنند...

من اما

چشم انتظار توام

مسافر من

دریای من

امروز من

فردا را بی تو دوست ندارم. می فهمی؟

اين صبح، اين نسيم، اين سفره مهيا شده سبز، اين من و تو

همه شاهدند

كه چگونه دست و دل با هم گره خوردند ... يكي شدند و يگانه

تو از آن سوي آمدي و او از سوي ما آمد. آمدي و آمديم

اول فقط يك دل بود، يك هواي نشستن و گفتن

يك بوي سرشار از خواستن، يك هنوز با هم بودن ساده

رفتيم و نشستيم و گفتيم و گريستيم

بعد يك صدا شديم، هم آواز و هم بغض و هم گريه

همنفس براي باز تا هميشه با هم بودن ...

می شه مرد و زنده شد. می شه زنده شد و مرد. می شه مرد و زنده شد.
می شه ندید. می شه ساکت موند. می شه فقط نگاه کرد. می شه اصلا حرف نزد. می شه جواب چراها رو نداد. می شه اصلاً چراها را نشنید. می شه دیوونه بود. می شه دیوونه نبود. می شه تو یه لحظه خاک ریخت تو سر چند سال. می شه تو یه لحظه منکر شد. می شه تو یه لحظه عاشق شد. می شه تو یه لحظه مرد. می شه دوباره تو همون لحظه زنده شد. می شه سبک شد، سبکسار شد. می شه داغون شد. می شه خندید. می شه گریه کرد. می شه ساکت موند. می شه صدا رو فراموش کرد. می شه ساز رو هم فراموش کرد. می شه فقط ساکت موند. می شه یه اتاق رو فراموش کرد. می شه یه خونه رو فراموش کرد. می شه یه لحظه رو فراموش کرد. می شه تمام لحظه ها را فراموش کرد. می شه دوباره همون لحظه رو تکرار کرد. می شه اون لحظه رو فراموش کرد. می شه مرد. میشه دوباره زنده شد.
آره واقعاً می شه مرد. می شه تنها موند. می شه کنار 1000 نفر هم تنها موند. می شه مرد.می شه دوباره زنده شد. می شه غروب دریا رو نگاه کرد. می شه گلهای کاکتوس رو دونه دونه کند.
می شه رفت. می شه برگشت.می شه نفهمید. می شه احمق بود. می شه احمق موند. می شه احمق مرد. می شه احمق زنده شد. می شه یه چاله کند. می شه همه چی رو توی یه چاله دفن کرد. می شه خفه شد. می شه ساکت موند. می شه زنده موند. می شه زالو شد. می شه نفس کشید. می شه خون مکید. می شه فریاد زد. میشه دوباره فریاد زد. میشه دوباره خون مکید. میشه دوباره مرد. می شه تو یه لحظه به یه زندگی لگد زد. می شه تو یه لحظه یه آرزو رو دفن کرد. می شه ترسید. می شه شرم کرد. می شه ساکت موند.
میشه سر خاک یه دوست گل گذاشت. می شه 3 ماه کنار یه دسته گل درس خوند. می شه ساکت شد. می شه بغض کرد. می شه نفس کشید. می شه تاثیر گذاشت. می شه تاثیر گرفت. می شه خفه شد.
می شه هوس یه لیوان آب پرتقال کرد. می شه یه لحظه یه جا زندگی کرد. می شه راه رفت. می شه دوید. می شه نشست. می شه زمین خورد . می شه پا شد. میشه یه لحظه یه جا هوس آدم بودن کرد. می شه یه لحظه یه جا هوس عاشق بودن کرد. می شه یه لحظه یه جا هوس عاشق موندن کرد. می شه یه لحظه یه جا به یه آرزو خندید. می شه یه لحظه یه جا آرزو رو دفن کرد. می شه یه لحظه یه جا مرد. می شه بی قید بود. می شه بی قید نبود. می شه منتظر بود. می شه خسته شد. می شه از همه درهای بسته متنفّر شد. می شه خندید. می شه گریه کرد. می شه خوابید. می شه بیدار شد. می شه بیدار نشد. می شه دستها رو از یاد برد. می شه چشمها رو از یاد برد. می شه صورتها رو فراموش کرد. می شه نگاهها رو ندیده گرفت. می شه بغض کرد و خفه شد. می شه بغض کرد و گریه کرد. می شه بغض کرد و خندید. می شه هی امتحان پس داد. می شه تو تنهایی ضایع شد. می شه خفه شد و خندید. میشه له شد و خندید. می شه مرد و خندید. می شه از تنهایی مرد. می شه از بی کسی مرد. می شه از بی تویی مرد. می شه جلوی دو تا چشم گفت نه. می شه جلوی دو تا چشم گفت آره. می شه ساکت شد. می شه دنیا رو "عاقل" کرد. می شه ادای عقل رو در آورد. می شه ادای عشق رو در آورد. می شه به آدمها عقل تزریق کرد. می شه به آدمها عشق تزریق کرد. می شه پیامبر بود. می شه معجزه کرد. می شه وهم دید. می شه وهم بود. می شه خیال کرد. می شه خواب دید. می شه نفس کشید. می شه نفس نکشید می شه زندگی کرد. می شه زنده بود. می شه مردگی کرد. می شه گم شد. می شه دوباره پیدا شد.می شه گریه کرد. می شه لرزید. میشه لرزیدن رو مخفی کرد. می شه دوباره لرزید.
می شه ترحم بر انگیخت. می شه عشق بر انگیخت. می شه همدردی بر انگیخت.
می شه بچه بود. می شه بچّگی کرد. می شه بچه بود. می شه بزرگی کرد. می شه بزرگ بود. می شه بچگی کرد. می شه بزرگ بود. خیلی خیلی بزرگ. می شه بچه بود.
می شه گل کاشت. می شه گل داشت. می شه گل بود. می شه سفر کرد. می شه از دورترین راه ها اومد. می شه به دورترین راهها رفت. می شه توی شهر غریب گم شد. میشه از یاد برد کی بودن رو. می شه از یاد برد همه باید ها رو. می شه از دورترین راهها اومد. می شه غریب ترین آدمها رو دید. میشه عجیب ترین آدمها رو دید. می شه بلند فریاد زد که هستم. می شه خفه شد و هیچی نگفت.
می شه شرم کرد. می شه خجالت کشید. می شه بالا آورد. میشه فرار کرد. می شه نفس کشید.
می شه نفس کشید. می شه رفت. می شه نخندید. می شه نرفت. می شه گریه کرد...

ولي واسه تو همه كاري ميشه كرد

خاطراتم را بلعيدم
حالا نه تنها پستوهاي تاريك ذهنم
حتي ريه هايم هم بوي تو را دارد.
خودم نوشتم ات
بر شيشه بخار گرفته آن عصر زمستاني...

از آینه ام بپرس
از شانه ام
از بالشم
و از آن چراغ خواب غمگین بپرس
که شب و روز چند بار
مهرت دلم را می فشارد
و شيرابه عشق سرخت
گناهم را رنگ آمیزی ميكند!
و چند بار
جمله "عشقم دوستت دارم"
بی صدا لب هایم را تکان می دهد؟

تا به حال زني در ساحل ديده اي
كه سوسوهاي رو به مرگ نور را
در مشت بسته اش بگيرد
و تمام توانش را در نگاهي خلاصه كند؟
من آن زنم!
مشتم را وا كرده ام
تا تمام نوري كه از لحظه هايم گرفته ام
يك جا
پيشكش كنم!
به تمام نگاه هاي نا تمام ات!

برای تحقق بخشیدن به رویاهایت، دستان من لازم نیست، دستان تو هستند، امّا بدان، که دستان من همیشه مراقب دستانت خواهند بود.

برای تحقق بخشیدن به رویاهایم، دستان تو لازم نیست، دستان من هستند، امّا می دانم، که دستان تو همیشه مراقب دستانم خواهند بود.

و بعد، روزی که رویاهایمان به هم گره می خورند، دستان تو و من، باهم، و برای همیشه، نگاهبان رویاهایمان خواهند بود.

پ.ن: نمي شود كه تو باشي

درست همين طور كه هستي

و من هزار بار عاشق تو نباشم

نمي شود ...

مي دانم ...

و اكنون دوباره از دوردستها، صداي پايي مي آيد.
و من لبريز از تمنا مي شوم.لبريز از شوق.لبريز از آرزو.
آرزوي نور…
مهربان ترين من! بيا و از كنار من آهسته بگذر.آهسته و نرم.
بگذار كه با چشمهايم ببينم تمام آنچه در دنياي پر رمز خود از من پنهان كرده اي.
از نورت به من ببخش،
كه من مثال آينه اي،آنچه را مي بخشي به تو باز خواهم گرداند…
…
آرام. آرام.
از كنار من آهسته بگذر.آهستة آهستة آهسته…

به اينجا بيا و ببين كه عشقت

چگونه در چشمانم مي درخشد

از تنم متصاعد مي شود

در كلامم جاري مي شود

و از سر انگشتانم به همه جا مي چكد

بیا و ببین ...

در من اينك هزاران مجنون

سرگردان هزاران ليلي

هزاران بيابان را به هزاران جنون طي مي كنند.

هزاران ليلي

چشم انتظار هزاران مجنون

بخار از هزاران پنجره پاك مي كنند.

هزاران فرهاد

هزاران تيشه را به سينه مي كوبند

هزاران كوه از هزاران فرياد مي شكافند.

هزاران شيرين

تلخي هزاران ندامت را انگشت مي گزند.

و من

تنها مي شنوم

تنها نگاه مي كنم.

هزار و يك شب قصه هايمان هم كه به پايان برسند

آوارگي هاي اين شهرزاد سرگردان تمام شدني نيست كه نيست

براي اينكه دوستت دارم
مي تواني بروي
براي اينكه دوستت دارم
سكوت مي كنم
براي اينكه دوستت دارم
چشم مي بندم بر دروغ
براي اينكه دوستت دارم
نگه مي دارم زيبايي ها را
براي اينكه دوستت دارم
تو آزادي ...

جامم را که به جامت می­زنم،

برق شادی می­جهد؛

از شیار ما بین لحظه هایم،

نهر شادی می گذرد؛

تصویر داخل آینه،

به من لبخند می زند؛

وقتی که با تو ام

آرام می آیی آرام می روی. نرو. بمان.

اگرچه گرفته ای از من. بگذار تا برای یک بار هم که شده پلکهای آسمان را از چشمان بی نهایت تو بنگرم.

آرام می آیی. آرام می روی. برو. من هم می آیم. خودفروش می شوم در محضر تمامی مردانگی ات. احساس شادمانه بودنت را به نام می زنم. نامم را از من بگیر. نشانم را اما ...

آن سوی همه دلهای شکسته، دخترکی ست که برای پایان تمام نفرینهایش نماز می خواند و دل پر کینه اش را خاک می کند، جای همان عروسکهای چال شده ای که دارند زنده می شوند.

آرام بیا. آرام می رویم.

"باز هم قصه بگو، تا به آرامش دل، سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم."

ای آغوشت امن ترین جای جهان،

بی تو آرام بودم، امّا آرامش با حضور تو عمیق تر است.

بی تو شاد بودم، امّا شادی در کنار تو پررنگ تر است.

بی تو خوشبخت بودم، امّا خوشبختی ِ با تو، دلچسب تر است.

بی تو من پری ِ کوچک ِ غمگینی نبودم، امّا بوسۀ آغازین ِ صبح ِ جدیدم، که تو به لب های من بخشیدی، مرا هزاران هزار روز، برای زندگی بس است. 

می دانم که آمده ای، از لابلای سنگینی سایه های نقش بسته بر سنگفرش خیابانهای خیس

                          برایم خنکای باران و بوی خاک نم ‌زده آورده ای

می‌دانم که آمده ای، از آن سوی سیاهی شبهای بی پایان تمامی سالهای سرگردانی

                          برایم رو شناي خورشید و نـوازش نور آورده ای

می دانم که آمده ای، پس از آن همه تنهایی، آن همه درد، آن همه انتظار

                          برایم آرامش

                                    آرامش 

                                        آرامش آورده ای

می دانم، می دانم از دورترین دیروز آمده ای

                               و به نزديك ترين فردا می روی

                                            می دانم که مسافری

 با این حال چشمانم را به حضورت نمی بندم

            که مهربانی دستهایت را حتی برای همین لحظه و حالا دوست مي ‌دارم

پس لبخند بزن

          پیش از آنکه گمت کنم

                                مسافر جاده های رو به دریا...

یا تو ندانی
که این سان سردی

کاش ...

آن قدر پنجه های احساسم را در خاک تنت فرو می کنم
تا از آن عشق بروید
نگو نمی توانم
من باران شعرم
و لبریز رباعی
و با تو تا خدا خواهم آمد...

هاچیپو را هنوز دوست دارم، هنوز یک قطعه از پازل رویاهای کودکی من است، اما احساس کردم با دستنوشته های روزهای دلتنگی من همخوانی ندارد. برای همین اسم وبلاگ را تغییر دادم، از تمام دوستانی هم که لطف کردند و مرا لینک کرده اند می خواهم که عنوان وبلاگ را در لینک هایشان تغییر دهند. ممنون

اونقدر بهت فکر کردم که دیگه واسه یادآوری حضورت احتیاج به فکر ندارم، اونقدر تو خیال تو رو دیدم که دیگه به عکست احتیاجی ندارم، اونقدر نگاهم کردی که دیگه معنی نگاهات ور نمی فهمم، اونقدر سکوت کردی که دیگه نمی تونم به هیچ موسیقی گوش بدم، اونقدر در کنارم راه رفتی که دیگه نمی تونم تنها راه برم اما اونقدر نسبت به من بی تفاوتی که حتی نمی دونم نوشته هام رو می خونی یا نه؟؟!!

هميشه از سکوت بدم مي آمد

حالا تو داري سکوت مي کني؟ و تا کي اين سکوت مي خواهد ادامه پيدا کند، فقط خدا مي داند و تو...

تا کي مي خواهي با نگات، با چشمهات و با دست هات حرف بزني؟

تا کي بايد، نگاه هاي خيره ات را که با من حرف مي زند تماشا کنم و منتظر بمانم؟

تا کي فقط با لبخند با من حرف مي زني و من بايد با لبخند حرفهاي نگفته ات را تأييد کنم؟

نمي توانم با تو حرف بزنم

با تويي فقط با سکوت حرف مي زني

مي ترسم چيزي بگويم..

مي ترسم از زماني که من آغاز کنم و تو بگويي:" ببخشيد سوء تفاهم شد، منظورم اين نبود...!!!"

....